Archive by Author

De cost gaet voor de baet uyt

30 jul
de-strijd-tegen-het-water-bij-de-spaarndammerdijk-ver

de strijd tegen het water bij de Spaarndammerdijk verbeeld door Hansje Brinker

De eerste tastbare sporen van menselijke activiteiten op het eiland Ruigoord dateren vanaf de 11e eeuw. Door hevige stormen en overstromingen rond de wateren nabij de Spaarndammerdijk, bleek dit al vanaf het begin een barre en weerbarstige plek voor haar bewoners. Voor allen die hier letterlijk ‘het hoofd boven water’ probeerden te houden was echter professionele hulp onderweg, al duurde dit best nog wel even …

de Morswaal, in de volksmond ‘de Kleine Braak’, Verenigde Binnenpolder

Van dijkdoorbraak tot wiel in het landschap
Met name in de periode 1453 tot 1508 teisterden meerdere zware stormen de omgeving van het Oer-IJ. De fysieke sporen in het landschap bij Halfweg en Spaarnwoude, veroorzaakt door doorbraken van de hoge Spaarndammerdijk, zijn vandaag de dag nog zichtbaar. Door de vaak draaiende, kolkende beweging van het water bij zo’n doorbraak worden deze plassen ook wel ‘wielen’ genoemd.

kaart van bovenaanzicht Gemeenlandshuis Halfweg met aanlegsteiger voor scheepjes in het IJ

Baas boven baas
Lokale dijkdoorbraken genereerde enorme schade voor een nog groter achterliggend grondgebied. Dit te voorkomen was mede de reden dat vanaf 1578 het waterschap Hoogheemraadschap van Rijnland het beheer en onderhoud van de verwaarloosde Spaarndammerdijk overnam van de sterk verarmde inwoners van Spaarnwoude, Hofambacht en Houtrijk & Polanen.

het Gemeenlandshuis te Halfweg kort voor haar transformatie tot onderdeel Suikerfabriek

Vanaf dat moment werd er weer flink geïnvesteerd in kades, sluizen en dijken met als meest in het oog springende bouwwerken het Rijnlandshuis in Spaarndam (1641) en in Halfweg (± 1648). Vanuit deze ‘gemeenlandshuizen’ van Rijnland werd de veiligheid rond het gebied van de Spaarndammerdijk georganiseerd en bewaakt.

Wie appelen vaart, die appelen eet
Het zal rond de eerste maanden van het jaar 1652 zijn geweest dat twee opzichters van Rijnland zich per bootje voor een inspectieronde verplaatsten over enkele plaatselijke uitlopers van het IJ, genaamd het Smael Diep en Het Groote Koegat. Bij het passeren van het zuidelijkste puntje van het oude eiland Ruigoord troffen zij hier, wellicht per toeval, de meest ideale en natuurlijke omstandigheden aan voor het bouwen van een ‘entvoghelkoye’.

impressie eendenkooi met kooibos in aanleg 1652, Kees Nevenzel

De geschiedenis weer even voelbaar
Deze maand juli 2019, ruim 367 jaar na dato vond Frans Rodenburg de originele registratie van de eendenkooi van Ruigoord terug in de oude boeken van de Gravelijksrekenkamer uit 1652, zorgvuldig gearchiveerd in het Nationaal Archief in Den Haag. Een bijzonder ogenblik om zo’n oud origineel boek een moment vast te mogen houden en daarmee weer heel even zeer dicht bij de oorsprong van de eendenkooi van Ruigoord te kunnen komen. Enkele dagen later, met enkele kopieën van deze registratie en met behulp van medewerkers van het Noord-Hollands Archief in Haarlem, kon Frans een vertaling maken van dit Oudhollandse handschrift:

Consent om een vogelkoy te mogen stichten op seeckeren landen gelegen buyten dycx op het eij-landt genaemt Ruychoort. Door Symon Claesse ende Claes Cornelisse van Assendelft, beijde geeerde toezieners ’s landts van Rhijnlandt aan den Sparendamsche dijck.

Oftewel, vrij vertaald:
Vergunning verleend om een eendenkooi te mogen bouwen op het geregistreerde kavel (zuidelijk) buitendijks op het eiland Ruigoord. Aangevraagd door Simon Claese en Claes Cornelissen van Assendelft. Beiden erkende opzichters in dienst van het Hoogheemraadschap van Rijnland, verbonden en werkzaam aan de Spaarndammerdijk.

Still going strong

verkaveld zuidelijk deel eiland Ruigoord met daarbuiten de nieuw aangelegde eendenkooi

Interessant om te ervaren dat een van deze eerste praktische interventies van Rijnland in 1652 richting Ruigoord nog buitendijks bleef, maar daarna geleidelijk over een langere periode van meer dan 120 jaar, tot 1775, de zorg en verantwoording voor de waterhuishouding, dijk en oeveronderhoud en daarbij alle verkavelde grond van heel het eiland Ruigoord van al haar oorspronkelijke eigenaren overnam (!). Dit was tevens het moment dat Ruigoord in de volksmond ook wel het ‘Kooijen eiland’ is gaan heten. Het was vervolgens voor boeren mogelijk hier van Rijnland grond te pachten en tegelijkertijd een beperkt stukje zorg voor de waterhuishouding namens Rijnland uit te blijven voeren. Een van de laatste boeren die op deze wijze op het eiland werkzaam was, heette Simon Rijss. Je kunt over Simon lezen op onze facebookpagina bericht d.d. 22 april 2019. In onze tijd, is het zeker opmerkelijk dat ruim 360 jaar na deze actie, deze organisatie nog steeds een bepalende rol speelt bij de huidige inrichting en functioneren van wat nu het Haven Atlaspark e.o. heet. De eendenkooi van Ruigoord is vandaag de dag op last van Rijnland ook een waterberging voor het gebied.

Advertenties

Geen eend gevangen? Vis is ook lekker!

23 jun

Van alle neveninkomsten van een kooiker, de uitbater van een eendenkooi, liggen die vanuit de visserij het meest voor de hand.

Multifunctioneel materiaal
Echter, een kooiker zit niet te wachten op al te grote vissen in zijn kooiplas. Wilde karpers beschadigen de oeverbescherming en grote vissende vogels, zoals aalscholvers, zorgen voor te veel onrust onder de eenden. Toch zijn er wel andere geschikte onderdelen uit de beroepsvisserij binnen een eendenkooi te vinden.

De netten die over de vangpijpbeugels werden gespannen, waren vaak gebruikte visnetten en aan het einde van een vangpijp werd ook wel een afneembare visfuik gebruikt.

Holland op z’n smalst
Voor onze kooiker van Ruigoord was contact en samengaan met de lokale visserij haast onvermijdelijk. Om in de 17e en 18e eeuw vanuit de aanlegsteiger van het Gemeenlandshuis van Rijnland in Halfweg naar het eiland Ruigoord te varen, voer onze kooiker hier over een van de rijkste viswateren van heel Holland! Hier lagen de oude sluisjes van Halfweg, een krappe doorgang van het zoete water van de grote Haarlemmermeer naar het zoute water van het onstuimige IJ. Een overgang, waar onder andere trekkende paling naar op zoek is. Hier werd in de nazomer en in de herfst door lokale vissers massaal het zogenaamde ‘wintergoed’ gevangen.

Vis-vernuft
Waren sluizen in vroegere tijden voor paling een wat moeilijke barrière om te passeren, in onze tijd zijn moderne gemalen een nog lastigere hindernis. Vandaag de dag is in onze omgeving de doorstroming van zoet naar brak water onder andere terug te vinden bij het Boezemgemaal Halfweg, gelegen in het Westelijk Havengebied van Amsterdam. Bij een aan het gemaal vast gebouwde vernuftige machine, een zogenaamde vispassage, houden Geert Timmermans, de Amsterdamse stadsecoloog, en Piet Ruijter, de laatste beroepsvisser uit de omgeving, een intensieve vistelling bij. Om de bedreigde palingstand goed te kunnen monitoren en bewaken, is dit een uitgelezen plek voor wetenschappelijk onderzoek. Frans Rodenburg mocht deze maand hier een ochtend met Geert en Piet meelopen (en varen!).

Daad bij het woord

9 mei

In onze vorige blog van 22 april jl. ‘Alle beestjes helpen’ vertelden wij over het veldbezoek van Universiteit Wageningen aan Ruigoord en de eendenkooi. Met het adviesrapport van 10 januari 2018 in de hand is Stichting Het Eiland adequaat aan de slag gegaan om de leefomstandigheden van wilde bijen te verbeteren. Hier kun je lezen over de eerste acties en ervaringen. Onderaan deze blog vind je diverse foto’s van ons werk.

Blije bijen op de kooi
Jeroen Scheper en Fabrice Ottburg van Universiteit Wageningen constateerden bij hun veldbezoek aan de eendenkooi van Ruigoord direct al een aantal natuurlijke en zeer gunstige leefomstandigheden voor wilde bijen, zweefvliegen en dagvlinders. Vanaf het begin van de inrichting en reconstructie van deze eendenkooi heeft initiatiefnemer Stichting Het Eiland ruimte gegeven aan spontane begroeiing, zoals wilg en braam. De holle stengels van afgestorven bramen en riet vormen een geschikte nestlocatie voor verschillende soorten bijen. Wilgen en bramen vormen ook een belangrijke voedselbron in bepaalde perioden van het jaar.

De een zijn dood …
Een extra meerwaarde wordt vertegenwoordigd door een grote afgestorven staande wilg. Rechtopstaand, maar ook liggend dood hout is voor veel insecten een waardevolle aanwinst in het landschap van Ruigoord. Eieren kunnen worden afgezet, voedsel kan worden gevonden en onder de schorslaag kunnen kleine dieren schuilen en overwinteren. Belangrijk aandachtspunt is de door School2Work handgemaakte houten insectenhotels op niet beschaduwde plekken te plaatsen en bij voorkeur met de vliegopeningen op het zonnige zuiden te richten. Wilde bijensoorten zijn nu eenmaal warmte minnende insectensoorten.

Licht en ruimte
Een belangrijk advies van Jeroen en Fabrice is vooral op en rond de kooi gefaseerd te snoeien en te maaien, de takken te verwerken in takkenrillen en het maaisel zoveel mogelijk weg te harken. Wilde bloemen worden zo niet in een keer allemaal weggemaaid en krijgen de kans om zaad af te zetten en voedsel te bieden aan bijen en andere insecten. Met het afvoeren van het maaisel wordt voorkomen dat het achtergebleven gras voor vermesting zorgt en de onderliggende vegetatie, waaronder voedselplanten voor bijen, verstikt. Deze zelfde werkwijze geldt voor het schoonmaken van de omringende sloten en watergangen van de eendenkooi. Door afwisselend het ene jaar de ene zijde van een sloot uit te baggeren en het opvolgende jaar de andere zijde, krijgen de waterplanten en het dierenleven, zoals kikkers en andere amfibieën, een grotere kans op overleven. Klik hier voor meer informatie over deze werkwijze.

Amfibievoertuig respecteert naamgenoten
Bij het verwijderen van overtollig riet uit de kooiplas is begin dit jaar door Stichting Het Eiland een bijzonder stukje materieel ingezet. Een voor deze klus toegerust amfibievoertuig kon zonder het dierenleven in de modderige bodem van de kooiplas te veel te verstoren, het overtollige riet afknippen en op de kant leggen. Vervolgens is dit riet afgevoerd naar het zuidelijk deel van de groene kern van Ruigoord. Daar is van dit materiaal een broeihoop gemaakt, een ideaal onderkomen voor ringslangen.

Ten noorden van de kooi
Jeroen en Fabrice brachten ook een bezoek aan het deel van Ruigoord waar tot begin jaren ’70 van de vorige eeuw Hoeve Ruigoord heeft gestaan en eerder, in de 17e eeuw, het oude Melkhuisje. Veel zwerfstenen en funderingsresten van de hoeve zijn vandaag de dag nog in de bodem en aan de oppervlakte van Ruigoord Zuid terug te vinden. Deze groene plek is van oudsher een hoger gelegen veengrondgebied en een belangrijk nog zichtbaar deel van het oude eiland. Hier zijn ook de restanten van een oude boeren hoogstamboomgaard en een veendobbe te zien. Deze veendobbe is een door mensen gegraven kom in het veld waar, toen Ruigoord nog een eiland was en omringd werd door het brakke getijde water van het IJ, het hier naar toe overgevaren vee het opgevangen zoete regenwater kon drinken. In dit landschap zijn naast fragmenten van de oorspronkelijke zeedijk van het eiland ook nog enkele grote bomen, sloten en kavelomgrenzingen te ontdekken, waarmee dit van origine zeer oude boerenerf was ingericht. Wij schreven hierover meer in onze vorige blog ‘Alle beestjes helpen’.

Interessant maaimotief met meerwaarde
Een belangrijk advies voor het deel van de open weilandgrond van Ruigoord Zuidwest is om hier maaiwerk uit te voeren volgens het zogeheten SINUS-beheer. Een uitgebreidere en planmatige manier van gefaseerd maaien met een grote voedselopbrengst voor insecten en andere dieren door betere groeikansen voor bloem- en kruidenrijke plantensoorten. Om dit specifieke maaiwerk ook in Ruigoord-Zuidwest mogelijk te maken is Stichting Het Eiland gestart met het opruimen van de vele achter gebleven bebouwingsrestanten van Hoeve Ruigoord zoals puin, oud hekwerk en hout.

Brood en bed
Andere, goede adviezen van onze vrienden uit Wageningen zijn het nieuw aanplanten van de inheemse bomen, zoete kers, lijsterbes, winterlinde en struiken zoals sleedoorn, meidoorn, Gelderse roos en vuilboom/sporkehout. Ook het inzaaien van fluitenkruid en grote ratelaar zullen hier een bron van onderkomen van voedsel gaan bieden voor wilde bijen. Ondertussen zijn deelnemers van School2Work druk bezig geweest om voor deze plek diverse nieuwe insectenhotels te maken. De mannen van de Werkbrigade, gemeente Amsterdam, hebben al veel puin en zwerfafval afgevoerd. Medewerkers uit de sociale werkvoorziening van  de organisatie Paswerk Haarlemmermeer zijn gestart met het wegmaaien van het overschot aan exotisch groen, zoals de reuzenberenklauw en de fluweelboom. Deze woekeraars kunnen zonder enige beteugeling een dusdanige eenzijdige vegetatie vormen, waarbij andere inheemse plantensoorten volledig worden verdrongen.

Proef op de som
Het resultaat van ons werk zal straks goed zichtbaar kunnen worden in de toename van de hoeveelheid fruit in oude boomgaard van Hoeve Ruigoord. Om dit rendement straks nog beter in beeld te brengen, is door Stichting Het Eiland eerder een aantal nieuwe fruitbomen, naast de bestaande oude hoogstambomen, aangepoot. Een fraaie centrale plek met een verhaal waar wilde bijen zich nu al kunnen uitleven!

Afgeknipt riet op de kant zetten

Afvoeren riet voor broeihoop in Ruigoord-Zuid

Amfibievoertuig te water in kooiplas

Bezoekers op de kooi

Bijen in invlieggat vogelnestkastje

Bijenhuis eendenkooi

Dovenetel favoriet wilde bijen

Directrice Haarlemmermeer Museum Elise van Melis bezoekt Ruigoord-Zuid

Directrice Haarlemmermeer Museum Elise van Melis bezoekt eendenkooi

diner

Fruitbomen snoeien eendenkooi

Fluweelbomen in Ruigoord-Zuid

Fluitekruid

Gesnoeide fluweelbomen

Gefaseerd maaien proefveld

Gefaseerd maaien eendenkooi, Werkbrigade, gemeente A’dam

Gefaseerd knotten

Insectenhotel aan kooikershuisje

Honingraat in handgevlochten korf

Hippe maaiskelter van Paswerk, Haarlemmermeer

Handmatig sloot schoonmaken eendenkooi

Koffiepauze Paswerk

Insectenkasten, School2Work, AmsterdamWerkt!

Insectenhotel van werkmeester Ron en de jongens van School2Work

Insectenhotel in de maak, School2Work

Maaiskelter

Maaien door Paswerk, Ruigoord-Zuid

Lieveheersbeestje

Opruimen maaisel eendekooi

Natuurorganisaties Hortus, Rafon, Floron, Vlinderstichting en Artis op werkbezoek op de eendenkooi en Ruigoord-Zuid

Natuurorganisaties Floron, Hortus, Rafon, Vlinderstichting en Artis op werkbezoek

Mosafzetting op liggend dood hout

Proefveld gefaseerd maaien Noorderweg

Paddenstoelen op liggend dood hout

Overschot aan bramen wegmaaien

Opruimen zwerfstenen Ruigoord-Zuid

Rietmaaien

Rietknippen op de kooiplas

Restanten Hoeve Ruigoord opruimen

Proefveld gefaseerd maaien

Snoeiinstructie van werkmeester Dick, Werkbrigade

Snoei-instructie proefveld Noorderweg

Rups

Ruigoord-Zuidwest

Takkenril in aanleg Ruigoord-Zuid

Stuwen tegen veeninklinking

Staand dood hout in Ruigoord-Zuid

Spectaculaire rups Ruigoord-Zuid

Vrijmaken liggend dood hout

Voedsel voor bijen in wilgen

Takkenwal in elzensingel

Takkenrillen in Ruigoord-Zuid

Watergangen schoonmaken

Watergangen aan een zijde van de sloot schoonmaken

Watergang schoonmaken

Waterbuffer in Ruigoord-Zuid

Wilgen knotten

Werkschema School2Work,

Werkbrigade in hoogstam boomgaard Ruigoord-Zuid

Wegharken maaisel Nieuwe Grote Koepad, Werkbrigade, gemeente A’dam

Zwerfpuin van Hoeve Ruigoord-Zuid

Zwerfpuin afvoer

Zoek het ijsvogeltje

Wilgenrij om en om knotten

Maaiteam Paswerk

Alle beestjes helpen

22 apr

In de hoogtijdagen van de eendenkooi van Ruigoord, ruim genomen van 1650 tot 1850, waren de toenmalige uitbaters van de kooi en de nabij gelegen riet- en weidegronden van het oude eiland zich nog niet zo bewust en doordrongen van het belang van natuurbehoud, milieu en biodiversiteit. Dat is in onze tijd wel anders geworden!

bedelaars aan de deur,  ets Rembrandt van Rijn 17e eeuw

Niet voor iedereen zo’n Gouden Eeuw
De 17e en de 18e eeuw waren jaren van groeiende welvaart, maar ook jaren van vele misoogsten. Dit was mede de tijd van grote overstromingen, pestepidemieën en  voedselschaarste. In onze regio was 55 jaar al een respectabele leeftijd. Noeste arbeiders werden vaak niet ouder dan gemiddeld 35 jaar. Deze periode werd wel de ‘kleine ijstijd’ genoemd en men leefde overwegend ook ‘in vreeze voor den natuur’.

melkhuisje ten zuiden van de bansloot anno 1666

Varende boeren
De wil en noodzaak om voedsel te vergaren was mede door de explosieve bevolkingsgroei in en rond Amsterdam in de Gouden Eeuw erg groot. Naast het stichten van de eendenkooi op Ruigoord voor de vangst van vogels voor consumptie, waren er veelvuldig dappere pogingen om riet- en hooiland te onderhouden en werd zelfs weidevee naar het weerbarstige eiland overgevaren. Op een kaart van het Hoogheemraadschap van Rijnland uit 1666 is naast het beheerdershuisje van de kooiker, even ten zuiden van de nu nog bestaande bansloot, een afbeelding te zien van een ‘melckhuijfgen’. Dit is een weergave van een van de eerste boerderijen van Ruigoord. Lees meer over de laatste varende landbouwer van het eiland Ruigoord, Simon Rijss, op onze facebookpagina.

Hoeve Ruigoord

Het melkhuisje zal later uitgroeien tot een van de fraaiste en welvarendste boerderijen uit de omgeving, genaamd ‘Hoeve Ruigoord’, tot de sloop begin jaren ’70 van de vorige eeuw.

het melkhuisje anno 2019

Een replica en impressie van dit oorspronkelijke melkhuisje van Ruigoord is op dezelfde plaats ruim 30 jaar geleden door Frans Rodenburg gereconstrueerd, en doet thans dienst als onderkomen van Stichting Het Eiland, die in dit jaar 2019 haar 20-jarig bestaan herdenkt.

kleine boerderij nabij Ruigoord, Rembrandt van Rijn

Het kan verkeren
In onze huidige tijd is in het oorspronkelijke boerenlandschap rond Amsterdam en Haarlem veel veranderd en daarmee ook de natuurlijke biotoop. Leefden de mensen in de tijd dat Ruigoord nog een eiland in het IJ was nog in ‘vreezen’ voor de elementen en de natuur, in onze tijd van klimaatverandering en milieubewustzijn moet de natuur nu eerder bevreesd zijn voor de veranderingen die de mens veroorzaakt. Een passende aanleiding om professioneel advies te vragen aan enkele deskundigen op het gebied van behoud van natuurwaarden en biodiversiteit, met daarbij de focus op een van de meest actuele aandachtspunten: de noodlijdende bestuivers zoals wilde bijen en andere insecten.

‘Ingevlogen’ natuureducatie
In 2017 bezochten Fabrice Ottburg en Jeroen Schepers van de Universiteit Wageningen op uitnodiging van Frans Rodenburg de omgeving van Ruigoord en de eendenkooi. Aan deze onderzoekers werd de vraag voorgelegd: hoe kunnen wij de natuurwaarden in enkele van de nog bestaande groengebieden op en rond Ruigoord en de eendenkooi verhogen ten behoeve van bestuivers, zoals wilde bijen, zweefvliegen en dagvlinders?

Na een grondige inventarisatie en inspectie presenteerden Fabrice, Jeroen en Sabine van Rooij, namens Helpdesk Kennisimpuls Bestuivers begin 2018 een uitvoerig rapport met praktische adviezen hoe deze natuurwaarden in het gebied te verhogen. Een belangrijk deel van deze adviezen zijn in navolging van de doelstelling van Stichting Het Eiland voor uitvoering in 2018 door verschillende partijen ter hand genomen. In ons volgend blog een werkverslag van uitvoering en bevindingen.

v.l.n.r. Anita Zandvliet, Jeroen Scheper en Frans Rodenburg, foto Fabrice Ottburg

werkplaats eendenkooi van Ruigoord, foto Fabrice Ottburg

Op zoek naar een ooggetuige, ‘Weest op uw hoede’.

26 mrt

Zijn er vandaag de dag nog tekeningen en geschriften te vinden van mensen die dicht bij de eendenkooi van Ruigoord hebben geleefd en gewerkt, in de tijd dat de eendenkooi werd gebouwd?

Van een oude plattegrondtekening
Tijdens een onderzoek hoe eendenkooien in de 17e eeuw in de regio Haarlem en Amsterdam werden opgebouwd en ingericht, vond Frans Rodenburg al eerder een oude landkaart, gemaakt in opdracht van het waterschap het Hoogheemraadschap van Rijnland. Naast de hoofdvestiging in Leiden was Rijnland destijds ook in onze regio werkzaam vanuit de imposante gemeenlandshuizen in Halfweg en Spaarndam. Op deze kaart, gemaakt door Johan Douw in 1668, is op het zuidelijkste puntje van het oude veeneiland Ruigoord een bovenaanzicht getekend van een kleine, ovaalvormige kooiplas met slechts drie vangpijpen. Een toch wel opvallend en sterk afwijkende vorm voor wat in die tijd voor kooien gangbaar was. Vaker werd het zogenaamde ‘rogge-ei-model’ aangelegd.

Dicht bij huis
Afgelopen winter deed Frans nader onderzoek naar een andere afbeelding van een vangpijp die hij voor het eerst had gezien in een recent uitgegeven Belgisch boekwerk ‘Eendenkooien in Vlaanderen en Nederland’. Het betreft hier een opvallende afbeelding van een uit levend groen-materiaal opgebouwde vangpijp. Lees voor deze materiaalkeuze ook onze eerdere blog van juni 2018, Materiaalgebruik door de eeuwen heen . Navraag leerde dat deze afbeelding is gemaakt door Jan Luyken (1649-1712), een vermaard dichter, schilder en etser die zijn gehele leven werkzaam is geweest in en rond de stad Amsterdam. Zijn tekening van een eendenkooi maakte deel uit van een zogenaamd emblemataboek. Een boek waarin met korte spreuken, teksten en afbeeldingen de lezer een stichtelijke, morele les werd voorgehouden.

Uit eerste hand
Succesvolle publicaties van Luykens hand waren ‘Spiegel van het menselyk bedryf’ en ‘De Byekorf des Gemoeds’. In dit laatste werk is zijn bewuste tekening van een eendenkooi terug te vinden. Jan Luyken is vandaag de dag nog het meest bekend van de vele afbeeldingen van tal van oude ambachten die hij heeft opgetekend in Amsterdam en omgeving ten tijde van de Gouden Eeuw. Dagelijks kon hij in zijn directe woon- en leefomgeving rond de stad en bij de scheepswerven werkplekken bezoeken en vervolgens op papier vastleggen. De kans is dan ook groot dat Luyken zijn afbeelding van de eendenkooi vanuit zijn directe omgeving heeft opgetekend (wellicht in de omgeving van Ruigoord). Mogelijk heeft Luyken als jongeling en beginnend kunstenaar de grote meester Rembrandt van Rijn (1606 tot 1669) nog wel gekend. Het is bekend dat Rembrandt in zijn laatste levensjaren regelmatig buiten de stadsgrenzen zijn tekeningen van het dagelijks leven maakte, en daarvoor in het plaatsje Halfweg dichtbij Ruigoord is geweest. Het is dan ook zeer waarschijnlijk dat eendenkooien in de omgeving van Amsterdam er rond 1700 ongeveer uitzagen zoals Luyken in zijn boek heeft weergegeven. De moeite waard dus om zijn tekening en teksten wat nader te bestuderen.

In het oudste museum
Op zoek naar een originele eerste druk van de afbeelding gemaakt rond 1711 kon Frans Rodenburg begin dit jaar terecht in het depot van Teylers museum in Haarlem, het eerste en het oudste museum van Nederland. Op dinsdagochtend 5 februari jl. werd Frans ontvangen door Celeste Langedijk van het Kabinet der kunstverzamelingen van Teylers. Op een fraai staand tableau werden diverse losse afbeeldingen van Jan Luyken gepresenteerd, waaronder de bewuste zwart-wit tekening van een eendenkooi. Als eerste, en zoals wel vaker met afbeeldingen uit die periode, viel het zeer kleine formaat van papier en tekening direct op. Wat vervolgens weer zeer nieuwsgierig maakte naar het originele boek vanwaar deze afbeeldingen ooit deel uitmaakte …

Judith van Gent, conservator

Wijsheden voor onderweg
Een vervolg zoektocht naar een originele uitgave van het boek eindigde voor Frans in Collectie Centrum van het Amsterdams Historisch Museum in Amsterdam-Noord, een goed bewaakt en indrukwekkend gebouw, een soort ‘kunstgeschiedenis-bunker’. Hier had Judith van Gent, Hoofd Kennis en Informatie en conservator op woensdag 20 februari jl. op zacht witte kussens gepresenteerde verrassing voor Frans klaarliggen. Van het complete originele boekwerk De Byekorf des Gemoeds uit 1711 waren hier twee kleine exemplaren op zakformaat in te zien en een zeer bijzondere derde, iets groter versie, in kleur geïllustreerd.

De verleidingen van de stad, teruggebracht tot een eendenkooi
Wat deze antieke boeken extra bijzonder maakt is dat de afbeeldingen geheel compleet zijn met bijbehorende stichtelijke spreuken en teksten. Onderstaand een in deze voor alle tijden passend moreel getint gedicht van Jan Luyken, voor deze gelegenheid door Frans Rodenburg weer even aan de vergetelheid onttrokken:

Al schynt de Wereld mooi, zy is een Eende-kooi.

Die ’t loos bedrog des vijand wil beschouwe,
bespiegel zich in deze vogel-kouwe.

Die groen en sierlyk overdekt,
het lok vermaak van verse water-plassen,
maar ’t makke tot haar dompelen en wassen
de vlugt der wilden tot zich trekt.

Dat zy verlokt, belustigd, met haar allen
uit d’ open lucht en vlugt daar neder vallen,
en voegen zich maar dichter by. 

Hoewel allengs, met uitzien en met schroomen,
of ergens ook een onheil wierd vernomen,
en maken eind’ling maatschappij.

Die brengen haar, met voorgang, vorder binnen,
in ’t groen gewelf, daar loosheid zit te spinnen,
en maakt den heelen handel vals.

Tot zy verbaast en schichtig opgevloogen,
zich in den strik ellendig zien bedroogen,
dat kost haar altemaal de hals.

Het aards prieel van werelds welbehaagen,
dat trekt ’er veel, wyl zy ’t zo lustig zagen,
en daar ’t gezelschap speeld en queeld,
dat doet haar uit de vrijheid neder daalen,
om ook de vrucht van haare lust te haalen,
in ’t geen de schijn haar mede deeld.

Maar hielden zy den Spiegel klaar voor oogen,
dat schyn bedriegt, en veelen heeft bedroogen,
en dat gezelschap dolen doet,
zy zouden dan geen schoon vertoon betrouwen,
maar haare Ziel van ’s duivels list behouwen,
en blyven eeuwiglyk behoed.

Leren met je handen

3 feb

Het onderdeel van de gemeentelijke dienst AmsterdamWerkt! dat zich inzet voor jongeren die dreigen uit het schoolsysteem te vallen, heet School2Work.

Leren werken met elektrisch gereedschap

Werkmeester John geeft instructies

Uit de mouwen
Jongeren uit de regio Amsterdam die zonder diploma en toekomstperspectief mogelijk zullen stranden, kunnen op een aantal locaties in het havengebied en omgeving met hun handen aan de slag. Enkele van deze locaties zijn te vinden op Ruigoord en op de eendenkooi.

Mensen- en dierenvriend Wil Lauwers

Het kan verkeren
Een belangrijke praktische begeleider en werkmeester, is voormalig bouwvakker Wil Lauwers. Hij heeft, zoals blijkt uit een eerder interview, een natuurlijke affiniteit met deze doelgroep: ‘onder andere omstandigheden had ik er zelf een geweest kunnen zijn’.

Jong geleerd …
De methode van School2Work werkt goed voor deze jongens. Door discipline, positieve aandacht en werken met hun handen, vallen vaak de stukjes van de puzzel op hun plaats. In veel gevallen stromen zij later door naar een reguliere beroepsopleiding of naar een werkgever. Enkelen blijken behoefte te hebben aan een zorgtraject. Wil vertelde daarover: ‘het grote voordeel van School2Work is dat we kunnen ingrijpen voordat de zaak echt ontspoort, dat bespaart veel ellende en geld in een later stadium’.

Meten is weten

Ruit inzetten op eendenkooi

Afbeelding Jan Luyken (1649-1712)

The place to be
Werk- en leerlocaties in het Westelijk Havengebied van Amsterdam, zoals Ruigoord en de eendenkooi, bieden bij uitstek de praktische gelegenheid en specifieke ruimte die projecten zoals School2Work nodig hebben. Een historisch belangrijke plek met interessante geschiedenis in een groene omgeving én op enige afstand van de hectiek van de drukke binnenstad, maar tegelijkertijd omgeven door de dynamiek van een havengebied, maakt Ruigoord al velen jaren tot een succesvolle werklocatie voor sociaal educatief jeugdwelzijnswerk.

Afbeelding Jan Luyken

Werkplaats van werkmeester Ron in de steigers

Een porseleinen jubileum
Het is dit jaar 2019 nu 20 jaar geleden dat Stichting Het Eiland in Ruigoord is geïnitieerd en formeel opgericht. Samen met Haven Amsterdam N.V. realiseert de stichting ruimte voor  behoud van historisch landschap, natuurontwikkeling en biodiversiteit, recreatie en sociaalmaatschappelijk werk in de havenregio Amsterdam.

Kwaak en smaak

23 dec

Voor wie het culinaire voornemen heeft deze komende feestdagen zelf gebraden eendenbout op het kerstmenu te zetten, hierbij wellicht een bijzonder weetje.

wilde eenden

Kooi voor vogelbescherming
Op de laatste, overgebleven eendenkooien van Nederland worden nagenoeg geen wilde eenden meer gevangen voor consumptie. Zo ook niet op de eendenkooi van Ruigoord. De eenden die vandaag de dag door poeliers voor consumptie worden aangeboden zijn vaak de zogenaamde tamme eenden veelal afkomstig van eendenfarmen uit Frankrijk. Hollandse wilde eenden worden meestal door lokale Nederlandse jagers aangeleverd.

gefokte tamme eenden

Gewicht in de schaal
Naast het sterke smaakverschil tussen een tamme eend en een wilde eend valt in eerste instantie het onderscheid in grootte vaak direct op. Een door jagers geschoten wilde eend is veelal aanzienlijk kleiner dan zijn tamme, gefokte soortgenoot (er bestaan wel zo’n 80 verschillende eenden rassen, waarbij de wilde Hollandse eend qua formaat in de middenklasse valt). Een verklaring voor dit formaatverschil komt mede door het feit dat bij op afstand geschoten vogels het volume en gewicht van de eend niet altijd goed kan worden ingeschat. Dit, in tegenstelling tot de levend gevangen exemplaren, vroeger afkomstig uit eendenkooien, tegenwoordig afkomstig uit fokkerijen. Op een eendenkooi kon bijvoorbeeld een te jonge of ondermaatse gevangen eend weer uitgezet worden om verder te volgroeien.

eendenroer of kanongeweer

Hagelgeweer XXL
Vandaag de dag is duidelijk geworden dat oude eendenkooien van vroeger naast zeer efficiënt ook buitengewoon duurzaam geëxploiteerd konden worden. Een bewaard gebleven protestbrief uit 1894 van een kooi-eigenaar nabij de Waddenzee berichtte over de willekeur en verstorende werking van het gebruik van een uitzonderlijk zwaar uitgevoerd type hagelgeweer, specifiek ontworpen voor de eendenjacht, genaamd het eendenroer, ook wel vletbuks of kanongeweer. Vanwege haar overdadige destructieve uitwerking werd het gebruik van dit jachtwapen vanaf 1899 in Nederland bij wet verboden.

eendenroer gemonteerd op vlet

vletbuks in actie

grote tamme en kleine wilde gebraden eend

Foegelite!
Het type kooi-eenden gevangen in de nabijheid van de Waddenzee waren in de rest van Nederland zeer populair voor consumptie, en op speciale dagen, zoals Kerstmis, werden er op de Waddeneilanden ook eenden gevangen voor eigen gebruik en volgens traditionele wijze en oud recept op het eiland klaargemaakt. Als een eilander van Terschelling eend eet dan heet het daar ‘vogeleten’.
Of volgens lokaal dialect: foegelite!

Met een stelletje stelletjes
Om deze oude kersttraditie enigszins te kunnen reconstrueren heeft Frans Rodenburg na een bezoek aan de lokale kruidenier, groenteboer en poelier, eerst enkele antieke geëmailleerde en smeedijzeren potten en pannen en petroleumstelletjes bij elkaar gezocht, want deze Terschellingse kook- en braadtraditie vereist zeker het gebruik van dit ouderwetse kookgerei. Uiteindelijk is het gelukt om volgens traditioneels Terschellings recept in Ruigoord een tamme én een wilde eend smakelijk te bereiden, compleet met hierbij passende licht zurige groenten, als rode kool, zuurkool en appelmoes, en griesmeelpudding toe. Ondanks dat Ruigoord al bijna 150 jaar geen eiland meer is, hier toch weer eens kunnen proeven van traditioneel foegelite!

De eendenkooi van Ruigoord wenst iedereen fijne feestdagen en een voorspoedig 2019.